Bir çocuğun hayatında anne ne kadar önemliyse, baba da o kadar önemlidir. Nasıl ki tek kanatla kuş uçamaz aile de, tek kanatla uçamayan bir kuş gibidir. Anne şefkatin ve merhametin sembolü ise baba da güvenin, sorumluluğun ve istikametin temsilcisidir.
Toplumda çoğu zaman babanın görevi, sadece ailesinin geçimini sağlamak olarak görülmektedir. Elbette helâl rızık kazanmak, bir babanın en önemli vazifelerindendir. Ancak babalık, sadece eve ekmek getirmekten ibaret değildir.
Çocuklar, babalarının kazandığı parayı değil; kendileriyle geçirdiği zamanı hatırlarlar.
Bir baba, evladına saatlerce nasihat edebilir. Fakat onun bir davranışı, bazen yüzlerce nasihatten daha etkili olur. Çünkü çocuklar, anne ve babalarının söylediklerinden çok yaşadıklarını örnek alırlar.
Baba dürüstse, çocuk dürüstlüğü öğrenir.
Baba sözünde duruyorsa, çocuk güvenilir olmayı öğrenir.
Baba büyüklerine saygı gösteriyorsa, çocuk da aynı saygıyı göstermeyi öğrenir.
Baba sabırlıysa, çocuk sabretmeyi öğrenir.
İşte bu yüzden babanın en büyük mirası malı değil, şahsiyetidir.
Eskiden babalar, çocuklarıyla daha fazla vakit geçirirlerdi. Aynı sofrada yemek yenir, birlikte tarlaya gidilir, dükkânda çalışılır, uzun kış gecelerinde ailece sohbet edilirdi. Çocuk, hayatı babasının yanında yaşayarak öğrenirdi.
Bugün ise hayatın yoğun temposu, çalışma şartları ve teknolojinin etkisiyle aynı evde yaşayan insanlar bile birbirlerinden uzaklaşabilmektedir. Baba işten yorgun gelmekte, çocuk ekranların başında vakit geçirmektedir. Aynı çatı altında yaşansa da bazen gönüller arasında mesafeler oluşmaktadır.
Oysa bir çocuğun babasıyla yapacağı kısa bir yürüyüş, samimi bir sohbet veya birlikte kılınan bir namaz, onun hafızasında yıllarca silinmeyecek izler bırakabilir.
Çocuklar, babalarının kendilerine ayırdığı zamanı sevginin bir göstergesi olarak görürler.
Babanın sorumluluğu sadece çocuklarını bugüne hazırlamak değildir. Asıl sorumluluğu, onları hayata ve ahlâka hazırlamaktır.
Bir baba evladına iyi bir okul kazandırabilir; fakat güzel ahlâk kazandıramıyorsa önemli bir eksiklik bırakmış olur. Çünkü diploma insanın mesleğini belirler, karakter ise bütün hayatını.
Evlatlarımıza bırakacağımız en büyük miras; evler, arsalar veya banka hesapları değildir. Onlara bırakacağımız en kıymetli miras, dürüst bir isim, temiz bir hayat ve güzel bir örneklik olacaktır.
Bir gün çocuklarımız büyüyecek, kendi yuvalarını kuracak ve kendi evlatlarını yetiştireceklerdir. O gün, bizden gördüklerini kendi ailelerine taşıyacaklardır. İşte bu yüzden babanın her davranışı, sadece bugünü değil, gelecek nesilleri de etkilemektedir.
Her baba zaman zaman kendisine şu soruları sormalıdır:
"Evlatlarımla ne kadar vakit geçiriyorum?"
"Bana ihtiyaç duyduklarında gerçekten yanlarında olabiliyor muyum?"
"Onlara sadece geçim mi sağlıyorum, yoksa rehberlik de ediyor muyum?"
"Çocuklarım beni nasıl bir baba olarak hatırlayacak?"
Bu sorulara samimiyetle verilecek cevaplar, babalığın gerçek muhasebesidir.
Babalık, bir unvan değil; ömür boyu devam eden bir emanettir. Bu emaneti hakkıyla taşıyabilen babalar, sadece kendi ailelerini değil, toplumun geleceğini de inşa ederler.
Sonuç
Bir babanın en büyük başarısı, çocuklarına zengin bir miras bırakması değil; onların "Ben babamdan dürüst olmayı, merhametli olmayı ve güzel insan olmayı öğrendim." diyebilmesidir.
Çünkü güçlü babalar, güçlü aileleri; güçlü aileler ise güçlü toplumları meydana getirir.
Selam Ve Dua ile…..
